မုန့်ဟင်းခါး
မုန့်ဟင်းခါး
အခုလိုကာလမှာ မုန့်ဟင်းခါးလို့ပြောရင် လူတော်တော်များများက စားလို့ရတဲ့မုန့်ဟင်းခါးလို့မထင်ကြဘူး။ သေဆုံးနေတဲ့ အကြမ်းဖက်စစ်ကောင်စီတပ်သားတွေကိုပဲ ပြေးမြင်ကြတယ်။
ဘယ်နေရာမှာတော့ဖြင့် “မုန့်ဟင်းခါးဘယ်နှစ်ပွဲဟေ့” ဆိုတာမျိုးပေါ့။
အခုပြောပြချင်တာက စားရတဲ့ တကယ့်မုန့်ဟင်းခါး အကြောင်းပြောချင်တာ။ အထူးသဖြင့် အိမ်ဝေးနေသူတွေရဲ့ တောထဲက မုန့်ဟင်းခါး အကြောင်းပေါ့။
မုန့်ဟင်းခါးက ဒေသကိုလိုက်ပြီး ချက်ပြုတ်ပုံကွာသလို အရသာလည်းမတူကြဘူး။ ထားဝယ်ကလူတွေကတော့ ထားဝယ်ဟင်းခါး၊ ရန်ကုန်က လူတွေက ရန်ကုန်ဟင်းခါးဆိုပြီး ခေါ်ကြတာ။
အခြေခံအားဖြင့် ရန်ကုန်ဟင်းခါးက ငှက်ပျောအူအပြင်ကာနဲ့ချက်ပြီး အရည်ကျဲတယ်။ ထားဝယ်ဟင်းခါးကတော့ ငှက်ပျောအလယ်အူတိုင်နဲ့ချက်ပြီး အရည်ချွဲပျစ်တယ်။
ဒါပေမယ့် ကျနော်တို့ချက်တဲ့မုန့်ဟင်းခါးကတော့ သူတို့တွေနဲ့ လုံးလုံးမတူ။ ဘာမုန့်ဟင်းခါးမှန်းတောင် ကျနော်တို့ကိုယ်တိုင် မသိကြတဲ့ အခြေအနေမျိုး။
ချက်နည်းကတော့ ရှင်းတယ်။ ကြက်သွန်ဖြူနီထောင်း ဆီသတ်၊ အရောင်တင်မှုန့်ထည့်၊ လှီးထားတဲ့ငှက်ပျောပင်၊ ငါးသေတ္တာထဲက ငါးအဖတ်တွေနဲ့ ပဲခြမ်းပြုတ်လေးနဲ့ ထည့်ချက်လိုက်တာပါပဲ။
ငှက်ပျောပင်ပါလို့သာ အဲဒါကိုကျနော်တို့က မုန့်ဟင်းခါးလို့ ခေါ်ကြတာ။
ဟင်းချက်ပေးတဲ့ရဲဘော်ကတော့ ပြောရှာပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ဟာက မုန့်ဟင်းခါးမဟုတ်ဘူးဗျ။ တကယ်က ငှက်ပျောပင်ဟင်းလို့ခေါ်ရမှာ” တဲ့။
မုန့်ဟင်းခါးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငှက်ပျောပင်ဟင်းခါးပဲဖြစ်ဖြစ် ထမင်းနဲ့နယ်စားရင် တစ်ယောက်ကို သုံးလေးပန်းကန်လောက်တော့ အသာလေးပဲ။
မုန့်ဖတ်မရှိလို့ ထမင်းနဲ့ နယ်စားရတာလေး တစ်ခုပဲ ပြောစရာရှိတယ်။ ဆန်နဲ့လုပ်တာခြင်းအတူတူပါပဲ၊ အရှည်မျောမျောနဲ့ အလုံးလေးတွေလောက်ပဲ ကွာတာပါလို့ ရဲဘော်တစ်ယောက်က ဖြေသိမ့်တယ်။
မုန့်ဟင်းခါးချက်တဲ့နေ့ဆို တခြားဟင်းတွေချက်စရာမလိုဘူး။ တောငှက်ပျောပင်တွေကလည်းပေါတော့ မုန့်ဟင်းခါးပုံမှန်ချက်စား ဖြစ်ကြတယ်။
တခြားစားစရာကလည်းသိပ်မရှိတော့ မုန့်ဟင်းခါးချက်လိုက်၊ ငှက်ပျောဖူးသုပ်/ကြော်၊ မျှစ်ကြော်၊ မျှစ်ဟင်း အဲဒါတွေနဲ့ပဲ လုံးချာလည်လိုက်နေတာက များတယ်။
တလောက တခြားစားစရာတွေလည်းသိပ်မရှိတော့ မုန့်ဟင်းခါးချက်စား ဖြစ်တယ်။
မုန့်ဟင်းခါးချက်နေတုန်း အိုးသူကြီး ရဲဘော်က ထအော်တယ်။
“သကြား မရှိတော့ဘူးလား” တဲ့။
နောက်ရဲဘော်တစ်ယောက်က ကုန်နေတဲ့အကြောင်းပြန်ဖြေတော့ ဟင်းချက်နေတဲ့ ရဲဘော်က ဒါဆိုဘယ်လိုလုပ်ကြ မလဲတဲ့။
ပြန်ဖြေတဲ့ရဲဘော်က “ရော့ ဒီဟာနဲ့ချက်” ဆိုပြီးသကြားလုံးတွေ ထုတ်ပေးတယ်။
အိုးသူကြီးက သကြားလုံးတွေကြည့်ပြီး ဖြစ်ပါ့မလားတဲ့။ သကြားလုံးထုတ်ပေးတဲ့ရဲဘော်က ယုံကြည့်ချက်အပြည့်နဲ့ “ ချက်လို့ရတယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။
ပြီးတော့ “ကျနော်တောင်မနက်က ငါးသေတ္တာချက်တုန်းက ဒါပဲသုံးတာ”တဲ့။
အဲဒီလိုနဲ့ပဲ မုန့်ဟင်းခါးလို့ အမည်တွင်တဲ့ ငှက်ပျောပင်ဟင်းခါးက ကျွဲရိုင်းဟင်းခါးလို့ နာမည်သစ် ထပ်တွင်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီနေ့က မုန့်ဟင်းခါးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့။ ချိုချဥ်အရသာလေးနဲ့ ထမင်းနှစ်ပန်းကန်စီလွေးပြီး ဗိုက်ပြည့်ခဲ့ကြတဲ့စည်းစိမ်ကို ပြန်စဉ်းစားတိုင်း လည်ချောင်းကနေ လျှာရင်းအထိ အရသာက ပြန်တက်လာစမြဲ။
အိမ်ဝေးသူတို့ရဲ့ ထမင်းဝိုင်းဟာ ရဲဘော်တွေရဲ့ စေတနာဗလပွ မေတ္တာအပြည့်နဲ့ အမြဲတမ်းအရသာရှိနေခဲ့တာပါပဲ။
စုကန်း
The Tanintharyi Times
